Ik ben gewoon een blije eikel

Claudia de Breij maakt radio, presenteert tv- programma’s, maar is vóóral cabaretière. Claudia Zuigt is haar tweede programma. Het succes dat ze nu heeft, voelt ‘ als een beetje thuiskomen’.

Claudia de Breij lostte de belofte in die ze al vele jaren in zichzelf zag. Ik wist al vanaf mijn tiende dat ik dít wilde: het theater in, optreden, mensen vermaken.

Laatst zat Claudia met een van haar muzikale begeleiders, Sander Geboers, in de auto op weg naar een theater, ‘ mensen door te nemen die het niet hebben gehaald, bij wie het niet is gelukt’.
,, Mensen van wie je dacht dat ze het ver zouden gaan schoppen op het podium. Maar van wie je niks meer hoort. Waarom niet, denk ik dan.... Is dat gebrek aan doorzettingsvermogen? Durfden ze uiteindelijk die keuze niet te maken er voluit voor te gaan?’’ Zelf had ze zich, jaren geleden, nadat de Kleinkunstacademie haar had afgewezen omdat ze te weinig theatraal was, voorgenomen door te gaan tot ze er - bij wijze van spreken - dood bij neer zou vallen. ,, Daarna kon ik altijd nog iets anders gaan doen. Ik wil later - mocht ik ooit kinderen krijgen - toch echt niet zo’n mens in een nieuwbouwwijk worden dat haar kinderen het toneel opschopt vanuit de frustratie dat zij er vroeger zelf niet álles aan heeft gedaan. Dan maar en plein publique op mijn bek, dacht ik.’’ Claudia de Breij, 29 jaar, geboren in Utrecht, opgegroeid in Hagestein, in een gezin waar normaal doen gewoon was, trekt tegenwoordig behoorlijk volle zalen met haar tweede theaterprogramma Claudia Zuigt.
Vooral meer jóng publiek ook, nu ze vier keer per week op Radio 3 FM het programma Claudia D’r Op presenteert en twee keer per week op Nederland 3 het tv- programma Vara Laat.

Niet gek voor een meisje dat van zichzelf nu zegt dat ze een behoorlijke ‘ fluim’ was op het Koningin Wilhelmina College in Culemborg. ,, En lui! Ik deed eerst de mavo, toen de havo, daarna vwo. Dat leek op doorzettingsvermogen, maar ‘ t was gewoon lui. Maar daar ben ik wel voor ‘ t eerst opgevallen tijdens een musical. Ik heb ook nog twee jaar algemene letteren gestudeerd.
Na mijn propadeuse heb ik een afstudeerfeest gegeven. Ja, want ik was toen wel klaar, vond ik.’’ Haar eerste schreden op een podium zette ze in het Utrechtse cultureel centrum Parnassos. Daar werd ze gestimuleerd om aan cabaretfestivals mee te doen. Ze haalde de finale van het Wim Sonneveld Concours tijdens het Amsterdams Kleinkunst Festival.
,, Nee, niet gek dus, zoals het nu gaat.
Maar als ik in de Utrechtse binnenstad langs een kledingzaak loop en ik zie daar een briefje op het raam hangen met ‘ Verkoopster gevraagd’ dan denk ik nog wel eens: ‘ Hé! Leuk!’ Ik ben kennelijk die gedachte van jaren geleden nog niet helemaal kwijt dat ik beter maar iets anders kan ga doen. Alsof ik dit niet als écht werk zie. Nou ja...., eigenlijk is het ook een secundair beroep dat ik uitoefen.’’ Theater maken is een ambacht, een vak, zegt ze. Ook een droom, natuurlijk, absoluut. Maar ze moet goeie dingen schrijven, de liedjes moeten kloppen, ze moet goed zingen. ,, Anders ben ik gewoon een prutser. Als ik een avond slecht speel, doe ik mijn werk niet goed. Nu ik het meer als een vak benader, is het minder zwaar geworden. We bouwen ons eigen feestje en dan gaat een zaal er vanzelf in mee.
Ik heb heel lang schaamte gehad als ik het toneel opkwam. Ik schreef altijd al scènes en liedjes, maar dat is vrij veilig als je dat alleen in een schriftje voor jezelf doet. Maar dan ga je er ineens mee een pódium op.
Dat is iets geheel anders. Dan krijg je een aangenaam bord voor je kop.
Waarom? Nou gewoon.... ik ben blij dat ik leef, dat is al bijzonder. Dat wil ik delen. Ik ben gewoon een blije eikel met een groot levensgenot, ja.
Nog heel lang tijdens het spelen van mijn vorige programma De Wilde Frisheid, kwam ik met een excuusgezicht het podium op. Gooide ik mezelf bij wijze van spreken al van het podium af, terwijl je dat pas kunt doen als je er eerst goed gaat stáán.
Ik denk dat ik dat nu beter onder de knie heb, ik zie het nu meer als sport. Ik denk ook dat ik bij De Wilde Frisheid de rem er op hield en dat ik dat in Claudia Zuigt al veel minder doe.’’ Wat de laatste twee jaar gebeurt, is - behalve een beetje een wondertje - voor haarzelf toch ook een inlossing van de belofte die ze al vele jaren in zichzelf zag. ,, Ai.... wat klinkt dat zelfingenomen hè. Maar ik wist al vanaf mijn tiende dat ik dít wilde: het theater in, optreden, mensen vermaken.
En dan krijg ik er vervolgens ook nog eens een radioprogramma en een tv- show bij. Mijn vader zei het laatst zo mooi....: omdat ik er al zoveel jaren van overtuigd was dat dit het voor me zou zijn, is het voor mij vast ook een beetje ‘ thuiskomen’’’
Ze zit in een groeispurt, zegt ze.
,, Het gaat bij mij nooit geleidelijk, altijd met grote sprongen. De Wilde Frisheid was zo’n sprong. Ik krijg zo’n groeispurt vaak als mensen vertrouwen in me hebben. Frans Ruhl, nu mijn impresario, kwam drie jaar geleden bij me kijken in Venlo en hij zag me zwoegen en zweten.
Want dát heb ik die jaren gedaan hoor.... Na afloop kwam hij naar me toe en zei: we gaan het dóen. En als mensen vertrouwen in me hebben ga ik naar dat vertrouwen presteren. Dan word ik beter. Nee, zelfvertrouwen is niet iets dat ik van nature heb. Als anderen me kennelijk goed vinden, nou dán moet het toch wel iets zijn, denk ik. Bij de Vara geloofden ze dat ik een tv- programma zou kunnen presenteren. Ik had geen idee waar dat op gebaseerd was, maar ik ging het doen, omdat zíj het vertrouwen hadden. Ik ben honderden keren dood gegaan voor die eerste keer. Deze zomer deed ik een live- programma vanuit de Stadsschouwburg Utrecht. Van te voren dacht ik: Néééé ´ Claudia..... waarom wíl je dit nou weer! Maar schotel me iets voor dat nog moeilijker is dan ik ooit heb gedaan en ik ga het doen.
Dat zit in me. Ik ben ook best een ‘ strebertje’. Ik wilde jaren geleden zó graag meetellen in het cabaret en snapte maar niet dat ik ‘ het nog niet had’. Ik ging trekken en duwen, want ik had een sterk gevoel dat het wel móest komen. Maar ik heb geleerd dat dat niet helpt. Je moet open staan en dan gebeurt het ineens wél. Kijk maar! En de drie dingen die ik doe - radio, tv en theater - hebben ook een positieve invloed op elkaar. Ik durf te improviseren op tv, omdat ik weet hoe dat werkt in het theater. Maar ik moet ook bekennen dat ik eerst die tv wilde weigeren. Theater is voor mij het belangrijkste en als je op tv de mist in gaat, heeft dat ook daar invloed. Dat vond ik een enorm risico. Kijk maar wat Marc- Marie Huybrechts een paar jaar geleden overkwam.’’ Binnenkort verschijnt haar eerste cd, Niet Alleen, met twaalf van haar liedjes. Een deel ervan, zoals het fraaie Nieuwbouwwijk, waarin Spinvis het intro verzorgt, en het hele lieve liedje Saar, zong ze in De Wilde Frisheid.
,,Ik heb met mijn oudere broer, die advocaat is, en met Frans Ruhl, mijn impresario, Wilhelmus Platen opgericht. Platenmaatschappijen investeren nauwelijks meer in het Nederlandse product, want die hebben allemaal hoofdkantoren ergens in Amerika. Dus doen we het maar zelf. Het wordt een popplaat met kleinkunst- teksten.’’

Claudia Zuigt. Met Sander Geboers, Rogier Wagenaar en Thijs Lodewijk. Te zien: 27 nov. en 2 en 3 maart 2005, De Kloostertuin Woerden; 18 nov. Fulcotheater IJsselstein; 21 jan. 2005, Cultureel Centrum Harderwijk; 11 maart 2005, Pim Jacobs Theater Maarssen; 18 maart 2005, De Flint Amersfoort; 27 april 2005, Feesttent Hagestein; 11 en 12 mei 2005, Blauwe Zaal Utrecht ( uitverkocht).

Utrechts Nieuwsblad | Ruud Buurman| 16-10-04

omhoog

‘Er gaat niks boven een zaal vol mensen’

Sinds drie maanden heeft ze een eigen radioprogramma op 3fm, van 20.00 uur tot 22.00 uur. Tussen de bedrijven door toert ze met twee musici en een eigen cabaretprogramma door Nederland. ‘Maar juist omdat ik zo vaak uit huis moet, ben ik eigenlijk een heel thuizig type, ook met dingetjes neerzetten ben ik echt een Libellemuts, een Biedermeiertroela.’ En thuis is sinds twee jaar de Leidsekade.

Op internet wordt ze geafficheerd als “tv-babe”. ‘Dat is natuurlijk zo’n onzin dat ik het wel weer leuk vind. En daarbij ben ik ook wel zo’n meisje dat ik denk: “o leuk een tv-babe!”’.

Vooralsnog verdeelt Claudia de Breij haar tijd tussen radio en cabaret. ‘Dat komt uit dezelfde bron. En dat is eigenlijk dat ik heel graag ouwehoer. Alles wat ik meemaak is voor mij pas echt gebeurd als ik het heb verteld. En het aardige is dat ik nu bijna alles wat ik bedenk kan toepassen, ofwel op de radio, ofwel op het podium.’

Het zijn overigens vreemde tijden voor cabaretiers. ‘De moord op Fortuyn vond plaats op de stoep van mijn werk.’ Resultaat is een sfeer waarin je voor een foute opmerking binnen de kortste keren het advocatenduo Spong-Hammerstein in je nek hebt. ‘Het enige wapen dat je daar tegen hebt is om zelf open te blijven en de dingen te zeggen die gezegd moeten kunnen worden. Ik heb nooit de drang gehad om een politiek getint programma te maken, maar nu wel, nu is er een noodzaak.’

Frisheid | Overigens haalt ze haar inspiratie liefst uit voorvallen dicht bij huis. Letterlijk. ‘Zo vonden we onder de vloer van het vroegere voorkamertje allerlei oude kranten. Eentje dateerde van 1 juni 1965, daar stond in dat er hier voor de deur een driejarig jongetje was verdronken. Hier op deze plek. Dat intrigeerde me zo, ik was echt tot tranen toe ontroerd. En een paar pagina’s verder stond dat op de Jutfaseweg een meisje van vier was aangereden. Daar heb ik een lang gedicht over gemaakt, hoe het gegaan zou kunnen zijn als ze elkaar hadden ontmoet.’

Haar nieuwe cabaretprogramma heet “De wilde frisheid” en gaat in oktober in première. Claudia: ‘Het is soms heel mooi en poëtisch, en soms heel plat en alleen maar grappig. Maar ’t gaat klassiek over leven en dood. En dan met name veel liedjes, mede dankzij Sander Boers op piano en Rogier Wagenaar op gitaar.’ En hoewel ze tekstschrijvers als Willem Wilmink en Ivo de Wijs zeer bewondert, schrijft ze toch alles eigenhandig. ‘Ik moet juist zo nodig zelf iets kwijt. Ik kan alleen goed een medium zijn van mijn eigen creaties.’
Als er gekozen zou moeten worden tussen radio en cabaret wordt het cabaret: ‘Dat contact is veel persoonlijker. Het is bijna of je iedere avond een nieuw iemand ontmoet.’

Mazzel | Maar vraagt een podiumcarrière niet om een verhuizing naar de Amsterdamse grachtengordel of de Gooise Matras? ‘Ik ben geboren op Overvecht en mijn grootouders komen ook allemaal uit Utrecht. Er was ooit een voetbalwedstrijd op tv tussen Ajax en Utrecht en toen Utrecht scoorde kreeg ik helemaal kippenvel. Dus dat was wel een teken... En in het Gooi zou ik al helemaal niet willen wonen. Dan ben je meteen vijftig.’
Utrecht dus. En het bevalt prima. ‘Ik roep regelmatig hoe mooi het is om in dit huis te wonen. Ik ben me ook heel erg bewust van de mazzel die ik heb gehad, qua werk, qua wonen. Als je dat vergelijkt met andere mensen die er zo veel harder voor moeten werken en dat in zo’n troosteloze omgeving moeten doen. In die zin pluk ook ik de vruchten van dat waarvoor mijn ouders en hun ouders heel hard hebben gewerkt.’

Krant van 1965

Op de Jutphaseweg, waar ik tentamens deed
Stak een jaar of dertig eerder
Een meisje over, zonder kijken
Ze was vier, ze kon niet wijken
Voor een solex die daar reed
Op de Jutphaseweg, waar ik tentamens deed

Ze brachten haar nog naar het ziekenhuis
Waar nu de Hema zit
En waar ze enkel nog maar keken
Aan welke wond ze was bezweken
Tafel. Meisje. Neonbuis.
Ze brachten haar nog naar het ziekenhuis

Verder ook heel veel van hetzelfde wat ik lees
Er is weer een geval van varkenspest ontdekt, in Heesch
Willeke Alberti, nou die drinkt alleen maar Pepsi
Adèle Bloemendaal beveelt u Caballero aan
Er is een hele hoop te doen omtrent anticonceptie
Maar voor 3,50 kunt u naar Wim Sonneveld toe gaan

(fragment uit: Krant van 1965 – Claudia de Breij)

website: www.claudiadebreij.nl

Bureau Movement | Chris Bos | 21-06-02

omhoog