Wereldrecord om de hoek
Ach, ik snap die Friezen wel. Als ik hen was, zou ik hier ook een fierljep-toernooi organiseren. Zo’n locatie als bij het Merwedekanaal – tussen de Abel Tasmanbrug en de Muntbrug – zie je nergens anders in het land.
En dat ze hier dan meteen een langere stok introduceren, begrijp ik ook wel. Zo hebben de fierljeppers nog meer eer van hun geklim in die polsstok. Want daarboven hebben ze nog een beter uitzicht op de wijk.
Als het aan mij ligt, mogen ook de kaatskampioenschappen hier gehouden worden. En laat de skutzjesielers ook maar hier varen. Voor die kaatsers plaatsen we weer zo’n ponton vol met zand tussen de bruggen. En voor die ‘sielers’ zetten we de bruggen even open. En als de afstand dan nog niet lang genoeg is, dan varen ze maar wat extra rondjes in het Merwedekanaal. Zo kunnen de ‘sielers’ nog meer genieten van de kades, en kan het publiek nog langer genieten van de boten.
Zoals de toeschouwers afgelopen zaterdag ook genoten van de sporters. In grote getalen waren ze afgekomen op dit door Red Bull georganiseerde evenement. Rijen dik stonden ze links van de Abel Tasmanbrug, op de Muntbrug, en ook op de Kanaalweg, rechts en links van de ophaalbrug. En in het water dobberden heel veel bootjes.
Ik was een van de vele toeschouwers.
Natuurlijk.
Zo dichtbij, dat kon ik niet laten schieten.
Normaal zou ik nooit naar zo’n fierljepkampioenschap gaan. Maar nu het zo dichtbij was, moest ik wel even gaan kijken.
Ik ben zelfs twee keer geweest.
Eerst rond een uur of elf toen de voorbereidingen bezig waren. De cameramensen oefenden met de camera’s en de zwenkende arm. De fierljeppers met hun sprongen. Omdat het nog rustig was langs de kant, kon ik alles goed volgen. Ik zag hoe een jonge man met een speciale stok heel geconcentreerd de polsstok op de juiste plek hield. Ik zag hoe de fierljeppers een gekleurd stickertje op de stok plakten, zodat ze wisten waar ze hun handen moesten plaatsen voor een perfecte sprong. En ik verbaasde me over de achtervolging. Elke keer als een fierljepper naar de stok rende, rende een collega achter hem aan. Ik dacht even dat dat misschien een gebruik was uit het verre verleden.
Uit de tijd dat fierljeppen ontstond.
Ik zag het zo voor me:
Na een fikse ruzie – waarschijnlijk om een knappe Friezin met een grote boezem – achtervolgt een Fries met een mes een andere Fries. De voorste Fries rent voor zijn leven, maar ja, in dat Friese merengebied gaat dat niet lang goed. En ja hoor, voor zich ziet de eerste Fries een brede stroom. Hij kijkt achterom, en ziet dat mes wel erg dichtbij komen. Angstig kijkt hij weer naar voren, en daar ziet hij een lange tak uit het water steken. In een alles of niets-poging springt hij naar de tak. Hij heeft goed gemikt; hij heeft de tak precies in het midden vast. Maar dan ziet hij dat hij zo de overkant nooit droog haalt. Met een uiterste krachtinspanning klimt hij omhoog. Zo behaalt hij droog en veilig de overkant. De achtervolgende Fries baalt even, maar beseft dan dat hij een geweldig idee heeft voor een nieuwe sport.
En wat voor een sport.
De oudste en meest extreme sport van Nederland.
Aldus een fierljep-deskundige die speciaal voor deze gelegenheid naar het ‘Zuiden’ was afgereisd. Hij voorzag zaterdag tijdens de officiële wedstrijd de sprongen van commentaar. Waarom de ene fierljepper de andere achtervolgt, heb ik niet gehoord. Maar wel heb ik geleerd over het nut van de binnenband van een fiets, over sprongen met veel dreiging en alles of niets-sprongen, over een Fries-Hollands onderonsje en over een Friese springer die op deze Hollandse bodem een geweldige afstand neerzet. Ik dacht eerlijk gezegd dat het Utrechtse bodem was, maar misschien kwam het zand van de tijdelijke ponton wel uit Noord- of Zuid-Holland. Of is voor de Friezen alles buiten Friesland Holland?
Ach, wat maakt het uit. Het klinkt goed, zo’n strijd tussen Friesland en Holland. En groot gelijk hebben de organisatoren om tijdens zo’n evenement Friesland te promoten. En tegelijkertijd kreeg onze eigen wijk veel publiciteit. De fierljeppers waren in ieder geval erg enthousiast over de locatie en de vele toeschouwers. Net zoals de deskundige, die vond dat een setting niet inspirerender kan zijn als deze. Om daar meteen aan toe te voegen dat de sport altijd nog wel ouder is dan deze wijk.
Maar hoe oud de sport ook is, op deze zaterdag werd er een nieuw tijdperk ingeluid. De mannen sprongen erg ver. Tijdens het inspringen werd zelfs het wereldrecord verbroken. Het staat nu op 21.54 meter. Tijdens de wedstrijden was de spanning te hoog en de wind te hard om dat record te breken, maar toch sprongen de heren weer erg ver. Of het door de inspirerende wijk kwam dat ze zo ver sprongen, denk ik niet. Dat zal eerder te maken hebben met de polsstokken, die extra lang waren.
Een cynicus zou zeggen dat het zo wel erg makkelijk is om een record te springen. Maar ik vind het een geweldig idee. Zo komt deze wijk toch maar in de geschiedenisboeken van het fierljeppen.
Dankzij een wereldrecord uit Lombok.
Een wereldrecord om de hoek.
Joost|26-7-10 | omhoog
|
|
