Zie ook > archiefpagina

Columns & beeld door Joost (Hippocom) voor LomboX - 2010

Serie ´De andere bruggen willen ook een boek´ - deel 3

De vrolijke brug

Alleen de J.P.  Coenbrug en de Abel Tasmanbrug komen terug in het boek ‘Over bruggen’ van fotograaf Martin van Thiel. Tot frustratie van de andere bruggen van deze wijk. Want zij bepalen toch ook het beeld van Lombok. Vinden zij. Een van die bruggen is de Ouderijnbrug.

De Ouderijnbrug

“Heb je die nieuwe stroken al gezien? Ik geef toe, ze kleuren niet zo met de fietsstroken voor en achter mij. Maar ze zijn wel iets om trots op te zijn. Want de panelen waaruit deze stroken bestaan, zijn duurzaam, stijlvast en onderhoudsvrij. Ofwel, het nieuwste van het nieuwste. Okay, de panelen waren een paar jaar te laat, maar dan heb je ook wat.

Natuurlijk vind ik het ook jammer dat door die panelen ik weer een tijdje dicht moest. Terwijl ik twee jaar geleden al heel lang dicht was. Maar sinds die tijd ben ik zeker de mooiste brug van Lombok. Met mijn frisse en heldere kleuren. Dat groen, dat lichtblauw, dat donkerblauw, dat geel, prachtig toch.

Ik weet zeker dat veel Lombokkers van mij vrolijk zijn geworden. Als ze chagrijnig vanaf de Kanaalstraat komen, lopen ze in de Laan van Nieuw Guinea met een beter humeur. En andersom.
Maar een van de Lombokkers heeft blijkbaar nooit meegekregen dat je van mij vrolijk wordt. Want ik hem heb niet gezien, de laatste jaren.

En dan heb ik het natuurlijk over die fotograaf.

Maakt hij een fotoboek over bruggen van Lombok, kom ik er niet in voor. Terwijl ik met mijn frisse kleuren het fotogeniekst ben. Maar nee hoor. Geen fotootje van mij.

Het kan natuurlijk dat de fotograaf een paar jaar geleden wel mij wilde vereeuwigen. Maar toen was ik net dicht. En daarna had hij zeker geen tijd.

Helaas werd hij ook  niet gestuurd door de schrijvert van zijn boek. Geen enkele letter schreef hij over mij. Wedden dat hij zegt dat hij ook alleen maar deed wat de fotograaf hem opdroeg te doen. Dat hij ook alleen maar de foto’s volgde voor zijn teksten. Maar een kleine verwijzing naar mij had toch wel gekund. Want hij loopt vaak zat over mij. En heel regelmatig staat hij stil, om te genieten. Als ik me niet vergis, gaat hij ook vrolijker de brug af dan op.

Daar had hij die fotograaf toch wel op kunnen wijzen?

Maar nee, dat heeft hij niet gedaan.

Maar ach, wat moet ik ook in zo’n boek.

Ik verdien mijn eigen boek.

‘De vrolijke brug’. In felle kleuren. Met grappige teksten. Zodat óók het boek over mij vrolijk maakt. Maar dan wel met foto’s van een andere fotograaf. En die schrijvert? Ik wil niet eens meer dat hij over mij schrijft.”

Joost|2-8-10 | omhoog